Nieuws | Info | Kalender | Klassement | Verslagen | Foto's | Leden | Links | Contact | Gastenboek

Verslag

Ronde van de Vossenhoek 2010 (18/11/2010)

               DE RONDE VAN DE VOSSENHOEK 2010

                      Door het oog van een …..B-trapper

 

 

Toen ik een week na Vossenhoekkoerse wakker werd met mijn voeten in een zwembad en met een sangria in mijn hand besefte ik dat de week voordien de wind en de hitte niet

bepaald mijn bondgenoten waren geweest in de Vossenhoek. Er speelden blijkbaar nog andere krachten een rol, voor mij tot op dat ogenblik nog onbekend, verder meer daarover.

Het was dan ook voor het eerst dat ik twee stielen kon vergelijken, zelfs nadat het in overvloedig aanwezige geestrijke vocht in de garage van de Sgeet zijn werk had gedaan, was ik nog nooit zo blijgezind op een maandagmorgen naar mijn werk vertrokken. Was het omdat het de eerste dag van mijn laatste werkweek was, of was het omdat het koersen mij te zwaar op de maag was gevallen? In ieder geval een weekje aan ’t zwembad zou deugd doen, absolute stilte, althans, op uitzondering van één joelend Spaans meisje, dat gemiddeld om de dertig seconden “PAPIEIEIE” riep, met de nadruk op de IE, die klonk als de schreeuw van een kat die levend wordt doorgezaagd. De papie in kwestie had trouwens mijn vurige Spaanse blik in de richting van het kind direct begrepen en alsof hij mijn gedachten kon lezen leerde hij het kind onmiddellijk onder water zwemmen, ikzelf zou het alleen onder water gehouden hebben.

Gedaan met de rust dus. We waren ginder echter niet alleen om te zwemmen en te drinken, maar ook al om stiekem wat voorbereidingen te treffen op de koers van volgend jaar. Ik was het rijden een beetje moe en de fietsen bleven wel wat langer dan gepland op de auto hangen, ook het geplande trainingsschema, met tot doel een hoogtepunt te bereiken begin juli 2011, werd een tijdje in de koelkast gelaten en telkens deze werd opengetrokken bleef het schemaatje liggen en werd er met een koelbloedige behendigheid een frisse fles van tussen getrokken om het bewuste schema zeker niet in beroering te brengen. Een behendigheid die, zoals ik al kunnen merken heb ondertussen, niet alleen ik onder de knie heb! In ieder geval, het frisse papiertje, waar bovenaan met stip de rit rond de Camargue - 70 km - 35°C - Mistral van 6 Beaufort - stond aangeduid, bleef in de frigo liggen. Te moe misschien of schrik om te vroeg in vorm te komen, ik weet het niet. Maar volgens ik het hoor dinsdagsavonds ben ik een van de weinigen die extra trainingen inlas (lees: nodig heeft), geen goesting…, geen tijd…, te koud…,te warm…, niet nodig…, kortom alle redenen zijn goed om niet te moeten trainen…schijnbaar, totdat…, ja totdat de glimmende, gemusculeerde, maar vooral geamuseerde trappers een beetje smilend aan de start kwamen, op 11 juli nog wel, onze neo-nationale feestdag, echter niets van gemerkt van dit laatste, alle concentratie op de koers, zelfs geen gele leeuwtjes (hooguit een paar geile welpjes) langs de kant. Wilden ze neutraal blijven in de Vossenhoek of waren welbepaalde individuen reeds op verlof en stonden ze met hun gele vlaggetjes reeds te wuiven op de Mont-Ventoux. In ieder geval, met mijn lichtgebruinde, maar naar mijn mening goed getrainde stekken, voelde ik mij plots niet helemaal kiplekker meer. De schrik sloeg me nog meer om het hart toen ik bij het oppikken van mijn ploegmakker, alias kopman, hoorde dat deze nog een lavement had laten gebeuren om nog een paar extra kilootjes extra kwijt te spelen om zo de rest van zijn lijf in de sprint te kunnen werpen. Zijn eega is een verpleegster met veel ervaring, dus probeer dit zelf niet thuis, ook al om te vermijden dat ge het leuk zou beginnen vinden. Trouwens het is niet leuk en bovendien bevindt ge u in een positie dat uw gezag zwaar kan ondermijnen.

Van gezag was er in onze ploeg trouwens weinig te merken: op korte tijd gepromoveerd vanuit het niets tot hoofdwaterdrager voelde ik mij natuurlijk gevleid. Wat kan een mens op mijn leeftijd op dat gebied nog meer verwachten? Zo’n verantwoordelijkheid, waaw….!

Als neo-50-tiger en neo-trapper voelde ik eventjes een carrière als neo-prof opwellen! Maar mijn desillusie werd, hoe verder de koers vorderde, alsmaar groter en groter.

Dat er tekens en afspraken bestonden, wist ik, maar dat ik ze zo snel zou moeten bijleren tijdens de koers verbaasde me wel. Mijn leergierigheid mocht en kon dan ook geen grenzen kennen, vingertjes en duimen onder- en bovenaan het stuur, wijzend in een door mij te moeten volgen richting; daarbovenop een uitdrukking met het gezicht van een vurige Spaanse furie en hierbij nog eens de links en rechts wuivende ellebogen!! Dat kon, mocht en durfde je gewoonweg niet te weigeren! Dan heb ik nog niet gesproken over de duwen-duwtjes in mijn kont, al dan niet van een ploegmaat; ik hoop wel dat er geen duwtjes bijwaren van mannen die al aan een lavement gewoon zijn geraakt, al kan ik mij niet meer herinneren dat er mannen meereden in een roos zwembroekje! Koptrekken dus…koptrekken! En ik blij dat ik al eens vooraan kon rijden.

Vooruit! Vooruit!!....Weigeren was geen optie, tussensprinten aantrekken! gaten dichtrijden! drinkbussen aangeven! dat alles maakte dat mijn beste pijlen al direct na het opentrekken van de koers verschoten waren! Ook het nastreven van eigenbelangen mocht op dat ogenblik geen optie zijn, en kon op dat moment trouwens geen optie meer zijn. Rijden! Rijden! en nog eens rijden, DAT waren de enige alternatieven, laat staan dat er op dat ogenblik nog sprake was van enige ploegtactiek. Vooruit!...Vooruit!... zeker toen de Caven-disses en co aan het peloton begonnen te sleuren. Ook de Lau liet zich niet onbetuigd, tot op het ogenblik dat zijn hoofd het zelfde kleurtje kreeg als zijn truitje, zoals T-Lau van The Scène

zingt: ”Blauww…Blauww... Blauauw!!! Het was in scène gezet, zo bleek achteraf!

De valpartij die volgde op het gestoemp van de eerste ronde kon dan ook niet uitblijven, ook in scène gezet? Misschien, ik weet het niet en laat het dus in ’t midden. In ’t midden rijden deed Gebier in den bocht ‘aan ’t werk van den ekker’ trouwens ook! Ik heb ondertussen al geleerd dat als ge een scherpe bocht wilt nemen, dat het dan gemakkelijker gaat als ge uw knie uitsteekt de kant dat ge u moet leggen, maar als uw ingebouwde GPS zegt: “neem binnen 50 meter een scherpe bocht naar rechts” en ge wilt op dat ogenblik trouw blijven aan uw rijstijl, en ge steekt alle twee uw knieen uit, dan is het logisch dat uw evenwichtsorganen uit het lood worden geslagen, met alle gevolgen vandien, PATAT!!! Trouwens, zouden we Patrick Vandam niet beter Patrick VaLdam noemen, we zouden ook Patrick VaLdOm kunnen zeggen, maar dat zou een beetje te oneerbiedig zijn, nu hij het klassement dreigt te winnen. ( Trouwens, Patrick, bedankt nog eens dat ge mij tijdens een rit een bommetje geleend hebt).

Patatten rapen…! Er kwamen er een paar in een betere positie om patatten te rapen op ’t werk van den ekker dan om de ronde van de Vossenhoek te winnen. Den Bokki bijvoorbeeld kon niet ontwijken en ging languit over de baan liggen, met zijn voeten in de forten wat afkoeling zoeken en tegelijkertijd onder het motto”op tijd eten en drinken zijn belangrijk” ging hij

op ‘t werk van den ekker achter wat specifieke kruiden zoeken! Het hielp niet!

Zouden we hem misschien niet beter vanaf nu Den BRokki noemen, want het was ook niet den eerste keer dat hij dit jaar brokken heeft gemaakt. In ieder geval, de splitsing was een feit, neen, neen, niet De Splitsing, dat is voor later. Die eer kwam dus volledig toe aan Den Brokki en De Valdam. Ge moest trouwens al een volleerd veldrijder zijn, type Paul Herrijgers, om over de hindernissen aan ’t werk van den ekker te kunnen springen.

En eventjes, heel eventjes maar, leek het er op dat het scenario uit de tourrit naar Spa in de Vossenhoek zijn gelijke zou vinden. Ge weet wel, toen Cavendisch de koers lamlegde.

Jammer, jammer maar helaas Caven-dissen is Cavendisch niet en die wachtte dus niet!

Van het “we wachten wel boven” of “op ’t eind van dit lang recht stuk wachten we wel” was allerminst sprake! Van het kameraadschappelijke dat op dinsdagavond “ten berde wordt gespreid” of moet ik zeggen “ten tonele wordt gevoerd” bleef niets meer over.

BAF!...en weg waren ze, oké ’t is koers, maar toch…in den tour….enfin!! Geen respect voor een oudere neo-trapper.

En daar reed ik dan, 50 meter achter de kopgroep, roepend naar mijn kopmannen, tot op dat ogenblik waren ze dat nog. Eerst naar den Tet (ondertussen weet ik ook waarom Tet achteraan met een t en niet met een d wordt geschreven) “Mijn ketting is er af!!! Mijn ketting is er af!!,

Rijd maar voort!! Rijd maar voort!!“. Stoppen luidde het verdict! (nvdr.:wie is er tweede geworden in de eindstand van de Ronde Van Frankrijk?). Mijn tweede kopman, of moet ik kompel (mijnwerker) zeggen, Filibert, zat tussen de patatten met zijn kop onder de grond dacht ik, want horen deed hij mij niet! En daar hing ik dan nog altijd te bengelen, op 50 meter, alleen, met maar één alternatief, weeral, stoempen, stoempen, en nog eens stoempen!!!

Om na de hitte een tweede natuurelement, alias tegenstander, tegen te komen, de wind!

Maar in de wetenschap dat hoop doet leven, en ik in de kopgroep de één na de andere zijn tanden zag stukbijten op de Col Du Pompe, hoopte ik alsnog aan te sluiten. Niets was echter minder waar, want mijn gebit bleek blijkbaar rapper versleten dan dat van de anderen, of hadden zij hen beter gespaard in het eerste gedeelte. De wanhoop was nabij. Maar op een gegeven ogenblik laaide de moed terug hoog(?) op toen ik uit de achtergrond een wuivende palmboom zag verschijnen, ik moest denken aan een geheime extra training in Munk-Zwalm.

“Hebde gij nog bananen” vroeg ik hem, helaas het bleek een oase te zijn, de hallucinatie

was nog meer dan de wanhoop nabij! Trouwens aan een palmboom groeien geen bananen.

Terwijl ook de Rudy was komen aanschuiven (was nog het enige dat hij kon) onder de friste van de wuivende palmen, riep Munksken, zwaaiend met zijn beide ellebogen “Overnemen!!

Overnemen!!, maar het was waarschijnlijk op dat ogenblik gemakkelijker een bekende Nederlandse bank over te nemen dan daar 10 meter te moeten over nemen! (’t zegt veel over de banken natuurlijk). Zo gebeurde dan het onvermijdelijke (voor ons het onwaarschijnlijke), de bezemwagen snelde ons voorbij, en de Morre maande ons dwingend maar beleefd aan om onze dromen nog een jaartje op te bergen. Té beleefd eigenlijk, want op Rudy na gingen Munksken en ik door. Onze leeftijd zeker?! een beetje doof… En telkens we aan de pomp omhoog moesten, moest ik steeds aan de gebroeders Schleck denken, allee ik zou op dat ogenblik beter de gebroeders Slak zeggen. Nog twee ronden heb ik in zijn wiel gehangen en naar hem geroepen dat ‘t gedaan was, stop!! Jongen, stop!! Geen avance …! Pompen of verzuipen, that’s the spirit! Kunnen sommige jonge mannen nog een lesje van leren, sommige ouderen ook.

Ondertussen was de koers al in een even ver gevorderd stadium als Wim en ik en werd er vooraan (waar anders) voor de overwinning gesprint. “Goh!...we reden maar 24 per uur niet meer! Als ge waart blijven doorrijden dan waart ge er nog bij gekomen, want ge reed goed zulle!!” Mijn reet ja! Mijn reet! Goed rijden, goed rijden, dikke zever ja! Wat ze daar allemaal willen mee zeggen dat zal ik eens in een apart hoofdstuk uitleggen!

Allez!... ’t viel blijkbaar stil vooraan, van horen zeggen dus, tot aan’t werk van den ekker, waar één van de katjes natuurlijk, hem liet vangen en BAF!!... ’t kot open!! Tot den Danny recht op de trappers en op de meet afging, gewonnen spel! Ja! Ja! Ja! Totdat Munksken en ik, want wij reden daar ondertussen ook nog altijd rond, kilometers verder in’t broek in een ondertussen desolaat landschap hoorden roepen “Timmeken! Timmeken! Timmeken!!! Wat doet ge nu! Ge wordt kampioen!! Ge Zijt kampioen!! Onzen Tim is kampioen!!!”

Trouwens weet ge nog Tim, in de ronde dat ge een tussensprint hebt gewonnen, ik u heb laten passeren, jaja!, niet vergeten voor volgend jaar hé!

Ge kunt niet vroeg genoeg beginnen met voorbereidingen te treffen vind ik, ge ziet ik leer vlug bij hé. See you next year! I’ll be back!!!

                                                                                                                                             P.E.





 
.:| Copyrighted © 2012 - Contact Trappistentrappers - Webdesign Koen Michiels |:.